بخش ۵: کاتترهای داخل‌استخوانی

  1. اصلاً کاتتر داخل استخوانی (IO) چیست و چرا باید جایگزین رگ‌گیری محیطی (IV) شود؟
  2. دقیقاً در چه شرایطی باید به فکر IO بیفتم و چه زمانی مطلقاً نباید از آن استفاده کنم؟
  3. وسایل و دستگاه‌های مختلف کاتترگذاری IO کدام‌اند و کدام یک برای کدام بیمار بهتر است؟
  4. بهترین استخوان‌ها و نقاط آناتومیک برای سوراخ کردن در سگ و گربه کجاست و چرا؟
  5. سرعت تجویز مایعات از راه IO چقدر است و آیا فشار دادن مایع به داخل استخوان کار درستی است؟
  6. از کجا بفهمم کاتتر IO را درست جا انداخته‌ام؟ (چطور تایید کنم؟)
  7. عوارض احتمالی این کار چیست و اگر بیمار هوشیار باشد و درد داشته باشد، چطور دردش را کنترل کنم؟
  8. چه داروها و مایعاتی را میشود از راه IO تجویز کرد و چه چیزی را نباید تجویز کرد؟

پاسخ به سوالات (به همراه واژگان انگلیسی و ارجاع به متن اصلی):

۱. کاتتر IO چیست و چرا از آن استفاده می‌کنیم؟

پاسخ: کاتتر داخل استخوانی (Intraosseous - IO) یک مسیر عروقی اضطراری است که در آن یک سوزن یا کاتتر مخصوص را از طریق پوست و استخوان‌کورتکس (Cortex) به داخل مغز استخوان (Medullary cavity) می‌فرستیم. از آنجایی که مغز استخوان یک شبکه وریدی غیرقابل‌فروپاشی (Non-collapsible venous plexus) است، حتی در بیمارانی که دچار افت شدید فشار خون یا ایست قلبی شده‌اند، این مسیر همچنان به گردش خون سیستمیک راه دارد. مزایای کلیدی آن (بر اساس متن): قطر فضای مغز استخوان از وریدهای محیطی بزرگتر است، انجام آن باعث وقفه در احیای قلبی-ریوی (CPR) نمی‌شود، و زمانی که رگ‌ها به دلیل ترومبوز (Thrombosis) یا ادم (Edema) در دسترس نیستند، IO نجات‌دهنده است.

ارجاع به متن اصلی (برای استناد):
“Advantages of the IO space include: non- collapsible entry point into the systemic circulation regardless of the state of the vascular system; no interruption of cardiopulmonary resuscitation (CPR) efforts; medullary cavity diameter larger than equivalent peripheral veins; and IO placement is usually possible even when peripheral venous sites become inaccessible (e.g., thrombosis).”


۲. موارد استفاده (Indications) و ممنوعیت‌ها (Contraindications) چیست؟

پاسخ:

توجه بسیار مهم (تعریف دقیق راه‌یابی دشوار طبق متن):
“Difficult IV access is defined as: (1) more than two unsuccessful attempts to insert an IV line; and/or (2) no visible or palpable veins following tourniquet placement.” (یعنی اگر دو بار تلاش برای رگ‌گیری ناموفق بود، یا بعد از بستن تورنیکه هیچ رگی قابل مشاهده یا لمس نبود، وقت IO است).


۳. وسایل کاتتر IO کدامند و کدام بهتر است؟

پاسخ: دو دسته کلی وجود دارند (تصویر ۷۶.۱ را ببینید):

مقایسه آماری برای آزمون (مستند از متن):
در یک مطالعه روی مانکن اطفال، میزان موفقیت دستگاه‌های NIO، EZ-IO و B.I.G. بین ۹۰ تا ۱۰۰٪ بود، در حالی که سوزن Jamshidi دستی فقط ۴۳٪ موفقیت داشت. در مطالعه‌ای روی سگ‌های بیهوش، B.I.G. به طور میانگین در ۲۲ ثانیه جاگذاری شد درحالی‌که Jamshidi ۴۲ ثانیه زمان برد. در مطالعه کاداور گربه، EZ-IO راحت‌ترین دستگاه تشخیص داده شد.


۴. بهترین نقاط آناتومیک برای کاتتر IO در سگ و گربه کجاست؟ (تصویر ۷۶.۲)

پاسخ: انتخاب محل به اندازه حیوان، تحرک بیمار و نظر پزشک بستگی دارد. سه نقطه طلایی (طبق متن) عبارتند از:

  1. درشت‌نی (Tibia) - سطح داخلی-خلفی پروگزیمال (Proximal caudomedial tibia) یا سطح جمجمه‌ای-پروگزیمال (Cranial proximal tibia): این نقاط رایج‌ترین محل‌ها هستند چون نشانه‌های استخوانی واضح و عضله کمی روی آنها را پوشانده است. (ویدیوهای ۷۶.۱، ۷۶.۲ و ۷۶.۴ را ببینید).

  2. بازو (Humerus) - برجستگی بزرگ (Greater tubercle) در سمت پروگزیمال-لترال: این نقطه در سگ‌های نژاد کوچک، موفقیت بالاتر و زمان جاگذاری کوتاه‌تری نسبت به درشت‌نی دارد. همچنین داروهایی که از بازو تزریق می‌شوند، در هنگام احیای قلبی (CPR) خیلی سریع‌تر به قلب می‌رسند تا از درشت‌نی. (ویدیوهای ۷۶.۳ و ۷۶.۵ را ببینید).

  3. استخوان ران (Femur) - حفره تروکانتریک (Trochanteric fossa): در حیوانات عجیب‌الخلقه (Exotic) و نوزادان کاربرد دارد. هشدار: برای جلوگیری از آسیب عصب سیاتیک (Sciatic nerve)، باید سوزن را از روی سطح داخلی برجستگی بزرگ (Greater trochanter) به سمت داخل حفره بلغزانید و پای حیوان را در وضعیت خنثی و چرخیده به داخل (Internally rotated) قرار دهید.

ارجاع به متن (دلیل انتخاب بازو بر تیبیا):
“Evidence suggests IO medications injected into the humerus reach the heart more quickly than those injected into the tibia during closed-chest CPR. The small cross-sectional area and higher flow resistance of the tibia may explain lower success rates and a higher incidence of IO fluid extravasation at 300 mm Hg pressure, particularly in small breed dogs.”


۵. سرعت انفوزیون (Flow Rates) چقدر است؟

پاسخ: سرعت به قطر سوزن و استخوان، ویسکوزیته مایع و فشار بستگی دارد.


۶. چطور بفهمم کاتتر IO را درست جاگذاری کرده‌ام؟

پاسخ: نیازی به رادیوگرافی اجباری نیست (مگر در موارد شک). نشانه‌های بالینی کنار قفس (Cage-side indicators) شامل این موارد است:

  1. از دست رفتن مقاومت ناگهانی (Loss of resistance) هنگام ورود سوزن به مغز استخوان.
  2. نشستن محکم کاتتر در استخوان و توانایی حرکت دادن اندام از طریق کاتتر (بدون لق زدن).
  3. مقاومت خفیف هنگام شستشو (Flushing) با سرم.
  4. عدم تجمع مایع زیرجلدی بعد از شستشو.
  5. آسپیره کردن مغز استخوان (Bone marrow aspiration) تأییدکننده است، اما همیشه مقدور نیست (حتی در جایگذاری صحیح) و در بیمار هوشیار بسیار دردناک است.

۷. عوارض (Complications) و مدیریت درد در بیمار هوشیار چیست؟

پاسخ: در حیوانات کوچک، عوارض بالینی به ندرت گزارش شده، اما در انسان شامل خونریزی خفیف، نشت مایع، عفونت پوستی، شکستگی استخوان، استئومیلیت، آمبولی چربی (Fat embolism) و نشانگان کمپارتمان (Compartment syndrome) است. در نوزادان انسان، این عارضه گاهی به قطع عضو منجر شده است. همچنین شکستگی میکروسکوپی با دستگاه B.I.G. در کاداور سگ دیده شده است.

مدیریت درد: کاتتر IO در بیمار هوشیار دردناک است، مخصوصاً هنگام تزریق سریع مایعات. برای کنترل درد، می‌توان از لیدوکائین ۲٪ بدون مواد نگهدارنده (Preservative-free) با دوز ۰.۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم از همان راه IO استفاده کرد، سپس ۶۰ ثانیه صبر کرد و با ۳ تا ۱۰ میلی‌لیتر نرمال سالین شستشو داد.

⚠️ هشدار شدید برای گربه‌ها (چون آزمون تخصصی حتماً می‌پرسند):
“Cats are very sensitive to IV lidocaine; its use is extra-label and not recommended by many clinicians.” (گربه‌ها به لیدوکائین وریدی بسیار حساس هستند و استفاده از آن برچسب خارج (Extra-label) دارد). اگر مجبور به استفاده شدید، از دوز پایین‌تر (۰.۲۵ تا ۰.۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم) به آرامی طی ۱۰ تا ۱۵ دقیقه استفاده کنید و علائم مسمومیت عصبی و قلبی-عروقی را به دقت مانیتور کنید.


۸. چه داروها و مایعاتی مجاز است و چه نکته‌ای درمورد نمونه‌های خونی وجود دارد؟

پاسخ: تقریباً همه داروها و مایعات وریدی (IV) را می‌توان از راه IO تجویز کرد: فرآورده‌های خونی، کلوئیدها، کریستالوئیدها، سرم نمکی هیپرتونیک (Hypertonic saline)، تغذیه تزریقی، آنتی‌بیوتیک‌ها و اپیوئیدها.

نکته طلایی آزمونی (نمونه‌های مغز استخوان): در سگ‌ها، از آسپیره مغز استخوان می‌توان برای اندازه‌گیری قند خون (Glucose)، لاکتات (Lactate)، بیکربنات، سدیم، کلر، BUN و آنیون گپ استفاده کرد؛ اما هرگز از آن برای اندازه‌گیری پتاسیم (Potassium)، هماتوکریت (PCV) و حجم سلول‌های فشرده (Hematocrit) استفاده نکنید، زیرا این مقادیر با خون وریدی تطابق ندارند.

ارجاع به متن (برای استناد):
“Evidence in dogs also suggests that IO aspirates can be used as a surrogate for venous blood to assess glucose, lactate, bicarbonate, pH, pO2, total solids, sodium, chloride, blood urea nitrogen, and anion gap, but should not be used for potassium, packed cell volume, and hematocrit values.”

هشدار مهم: نشت (Extravasation) داروهای هیپرتونیک (مانند هیپرتونیک سالین یا دکستروز ۵۰٪) از کاتتر IO، دقیقاً مانند نشت وریدی، باعث نکروز (Necrosis) بافت می‌شود. حتماً محل را چک کنید.

بازگشت به فهرست دانشنامه