پاسخ: پیش از سال ۱۸۶۰، غذایی به صورت تجاری وجود نداشت و حیوانات از leftovers (باقیمانده غذا) یا غذاهای خانگی تغذیه میکردند. اولین جرقه صنعت در سال ۱۸۶۰ توسط جیمز اسپرات (James Spratt) در لندن زده شد که بیسکویت مخصوص سگ تولید کرد. در اوایل قرن ۲۰، محصولات مهمی وارد بازار شدند: بیسکویت Milk-Bone (۱۹۰۸)، غذای کنسروی Ken-L-Ration (۱۹۲۲) و غذای آردی (meal) ساموئل گینز.
نکته تاریخی مهم برای آزمون: در ابتدا فروش این محصولات در کنار غذای انسان در سوپرمارکتها ممنوع بود (چون از ضایعات تولید میشدند و غیربهداشتی تلقی میشدند)، اما شرکت نابیسکو (Nabisco) این مقاومت را شکست. در جنگ جهانی دوم، به دلیل جیرهبندی گوشت و کمبود فلز برای قوطیها، غذای خشک رونق گرفت. اما انقلاب بزرگ در دهه ۱۹۵۰ با فرایند اکستروژن (Extrusion) توسط محققان آزمایشگاههای پورینا (Purina) رخ داد که باعث افزایش قابلیت هضم (digestibility) و خوشخوراکی (palatability) شد. در سال ۱۹۵۷، “Purina Dog Chow” پرفروشترین غذای سگ در آمریکا شد.
استناد به متن اصلی برای بخش تاریخی (در صورت نیاز به ترجمه دقیق): “In 1957, Purina Dog Chow, an expanded product, was first introduced to grocery stores. Within 1 year, this new product had become the best-selling dog food in the United States. Today the majority of dry pet foods sold in the United States are extruded products…” (Page 2)
از اواسط دهه ۱۹۷۰، برندهای “پریمیوم” (Premium) وارد شدند و برای اولین بار غذاها را بر اساس مراحل زندگی (life stages) و نه فقط گونه، دستهبندی کردند.
پاسخ: در آزمون، حتماً باید نقش هر نهاد را از هم جدا کنید. به جدول ۱۴-۱ (Table 14-1) که در کتاب آمده دقت کنید. شرح وظایف به زبان ساده:
AAFCO (انجمن مقامات کنترل خوراک آمریکا): مهمترین نهاد در تنظیم مقررات. این نهاد یک سازمان مشورتی (advisory) است و از کارمندان دولتی تشکیل شده، نه صنعت! وظیفه اصلیاش ارائه مدل قوانین (Model Regulations) به ایالتها و انتشار سالانه “Official Publication” است که شامل پروفایلهای تغذیهای (Pet Food Nutritional Profiles) و قوانین برچسبگذاری است. هرچند خودش قدرت اجرایی مستقیم ندارد، اما اکثر ایالتها قوانین آن را به قانون تبدیل میکنند.
FDA (سازمان غذا و داروی آمریکا): قدرت اجرایی و الزامآور (mandatory) دارد و بر اساس قانون FFDCA بر همه خوراکهای بینایالتی نظارت میکند. مواد اولیه جدید را تأیید میکند، با AAFCO تفاهمنامه (MOU) امضا کرده و طبق قانون FDAAA (۲۰۰۷)، اختیاراتش در زمینه ایمنی افزایش یافته است. همچنین ادعاهای درمانی (drug claims) روی برچسب را کنترل میکند (اگر ادعای درمان بیماری خاصی داشته باشد، باید مثل یک داروی جدید تست شود).
NRC (شورای تحقیقات ملی): یک سازمان غیرانتفاعی و غیردولتی که صرفاً تحقیقات دیگران را جمعآوری و ارزیابی میکند و کتاب “نیازهای تغذیهای سگ و گربه” (۲۰۰۶) را منتشر کرده است. در گذشته مبنای قانون بود، اما در سال ۱۹۹۱ اعلام کرد که توصیههایش نباید برای اثبات ادعاهای برچسب استفاده شود و جای خود را به پروفایلهای AAFCO داد.
USDA (وزارت کشاورزی آمریکا): دو نقش مهم دارد: ۱) بازرسی گوشت مصرفی در غذاها تا مطمئن شود غذای حیوانات با غذای انسان اشتباه گرفته نشود. ۲) نظارت و بازرسی منظم از مراکز تحقیقاتی و لانههای (kennels) که تستهای تغذیهای روی حیوانات در آنها انجام میشود.
PFI (موسسه غذای حیوانات خانگی): یک سازمان صنفی و تجاری (trade organization) که نماینده تولیدکنندگان است و هیچ قدرت نظارتی مستقیمی ندارد، فقط با AAFCO همکاری میکند.
پاسخ: AAFCO در دهه ۱۹۹۰ پروفایلهای تغذیهای عملی را تدوین کرد که بر اساس مواد اولیه رایج (نه مواد خالص آزمایشگاهی) تنظیم شده و در دو سطح ارائه میشود: ۱) رشد و تولیدمثل (Growth/Reproduction) و ۲) نگهداری بزرگسالی (Adult Maintenance). هم سطح حداقل (Minimum) و هم سطح حداکثر (Maximum) برای مواد سمی یا پرخطر تعیین میکند.
اما NRC در ویرایش ۲۰۰۶ خود، چهار سطح جدید معرفی کرده که باید بدانید: - حداقل نیاز (Minimum Requirement - MR): کمترین غلظت ماده مغذی قابل جذب (bioavailable) بر اساس دادههای منتشر شده. - مصرف کافی (Adequate Intake - AI): وقتی دادهای برای حداقل نیاز وجود ندارد، این مقدار به عنوان مقدار فرضی برای حفظ حیات در نظر گرفته میشود (فقط یکی از این دو برای هر ماده نوشته میشود، نه هر دو). - توصیه مجاز (Recommended Allowance - RA): مقداری که در غذا باید باشد تا بتواند نیاز را برآورده کند. این عدد از MR یا AI محاسبه شده و ضریب زیستدسترسی (bioavailability) را نیز در نظر میگیرد. - حد بالای ایمن (Safe Upper Limit - SUL): حداکثر غلظتی که اثرات سوء مشاهده نشده است.
نکته طلایی برای آزمون: با وجود انتشار جدید NRC، این گزارش جایگزین پروفایلهای AAFCO به عنوان استاندارد قانونی نشده است، بلکه صرفاً منبعی برای بازبینیهای آینده محسوب میشود. ”…the new NRC’s Nutrient Requirements… is unlikely to replace the AAFCO profiles as a standard for pet food formulation and labeling…” (Page 4)
پاسخ: عبارت “کامل و متعادل برای تمام مراحل زندگی” یک ادعای تغذیهای (nutritional adequacy claim) است و بدون مستندات قانونی نمیتوان آن را روی برچسب نوشت. طبق AAFCO، سه راه (گزینه) برای اثبات این ادعا وجود دارد:
اگر ادعا محدود باشد (مثلاً فقط برای نگهداری بزرگسالی)، فقط باید استاندارد همان مرحله را پاس کند. همچنین اگر عبارت “مکمل یا مصرف متناوب” (intermittent or supplemental use) درج شود، نیاز به رعایت “کامل و متعادل” ندارد.
پاسخ: AAFCO برای جلوگیری از فریب مصرفکننده، قوانین سختگیرانهای برای نام محصول وضع کرده است. دو قانون کلیدی که باید حفظ کنید:
نکته مهم: این قانون ۳٪ برای ادعاهای مربوط به ویتامینها، مواد معدنی، اسیدهای چرب یا چاشنیها (condiments) صدق نمیکند. همچنین استفاده از عبارت “۱۰۰٪” یا “همه” (All) به این معنی است که تنها همان ماده (به جز آب و مواد نگهدارنده ناچیز) در محصول وجود دارد. عبارت “جدید و بهبودیافته” (New and Improved) نیز حداکثر تا ۶ ماه پس از تغییرات روی بسته قابل درج است.
پاسخ: از سال ۱۹۹۴، درج مقدار کالری اختیاری بود، اما برای محصولاتی که ادعای “کم کالری” (Less Calories) یا “لایت” (Lite) دارند، الزامی (mandatory) است. در سال ۲۰۰۸، AAFCO پذیرفت که به زودی این درج برای اکثر غذاها اجباری شود.
نکته بسیار مهم: کالری باید بر اساس انرژی متابولیسمپذیر (Metabolizable Energy - ME) و به واحد کیلوکالری بر کیلوگرم (kcal/kg) بیان شود. همچنین میتوان آن را بر حسب فنجان (cup) یا پوند (lb) نیز نوشت. روش اثبات آن یا از طریق فاکتورهای اصلاحشده اتواتر (modified Atwater factors) یا از طریق آزمایشات تغذیهای است و روش استفاده شده باید حتماً روی برچسب درج شود. این عدد به ما میگوید چه مقدار از انرژی غذا واقعاً توسط حیوان جذب و استفاده میشود.
پاسخ: این مهمترین بخش از نظر ایمنی مواد غذایی (Pet Food Safety) است. در سال ۲۰۰۷، بیش از ۱۵۰ برند غذایی فراخوان (recall) شدند. علت، تقلب اقتصادی (economic adulteration) در سطح تأمینکننده بود. به گلوتن گندم (wheat gluten) و کنسانتره پروتئین برنج (rice protein concentrate)، مادهای به نام ملامین (Melamine) اضافه شد. ملامین یک ترکیب نیتروژندار است که در ساخت پلاستیک و کود استفاده میشود و برای مصرف انسانی یا حیوانی تأیید نشده است.
چرا اضافه شد؟ چون آزمایشات آزمایشگاهی پروتئین را از طریق اندازهگیری نیتروژن تخمین میزنند. با افزودن ملامین (که نیتروژن بالایی دارد)، میزان پروتئین ظاهری (apparent protein) به طور کاذب افزایش مییافت و ماده اولیه گرانتر فروخته میشد.
چرا کشته شد؟ ملامین به تنهایی خیلی سمی نیست، اما در غذاهای آلوده، همراه با اسید سیانوریک (Cyanuric Acid) نیز وجود داشت. وقتی هر دو با هم خورده شوند، در کلیه ها یک کمپلکس نامحلول (insoluble complex) تشکیل میدهند که در توبولهای دیستال (distal tubules) متبلور شده، باعث نکروز توبولی (tubular necrosis) و نارسایی حاد کلیوی (acute kidney failure) میشود.
استناد به متن اصلی برای ملامین: ”…the two compounds form an insoluble complex in the kidneys, leading to crystallization in the renal distal tubules, tubular necrosis, and acute kidney failure.” (Page 7-8)
درس و تغییرات قانونی (FDAAA 2007): پس از این اتفاق، قانون FDAAA تصویب شد که شامل: ۱. ایجاد سیستم هشدار سریع (early warning system) برای اطلاعرسانی به عموم. ۲. الزام شرکتها به گزارش آلودگی ظرف ۲۴ ساعت پس از کشف. ۳. همکاری نزدیکتر بین FDA و ایالتها برای ردیابی منشأ آلودگی. ۴. افزایش سرعت در فراخوانی محصولات. همچنین، تفاهمنامه (MOU) بین FDA و AAFCO در اوت ۲۰۰۷ امضا شد که به FDA اجازه میدهد در صورت وجود مواد ممنوعه، مستقیماً اقدام قضایی (enforcement actions) انجام دهد.